สิ่งที่เป็นฉัน

ภาพทิ้งร้างสวนดอกไม้เหี่ยวเฉา 

เคยคุ้นหอมกลิ่นเก่า หลายเดือนก่อน 

ซุกโลกเงียบกับสายลมอาวรณ์ 

ปิดเปลือกตาหลับนอนในกังวล 

กลายเป็นความเปลี่ยวเหงา ทุกเช้าค่ำ

ฟังสายลมเพ้อพร่ำ ถึงแห่งหน 

ความเหินห่างระหว่าง คนสองคน 

โลกแบ่งฟากสับสน ไว้บนทาง 

คงไม่มีวันหวนมาทวนทบ 

ทุกทุกสิ่งนิ่งจบในเหินห่าง 

คงแต่ความคิดถึงที่จางจาง 

ไว้ย้ำเตือนความเลือนราง ของหัวใจ 

สิ่งที่ฉันพานพบ คือศพเศร้า 

สิ่งที่เธอเจอเล่า ชีวิตใหม่ 

ไม่โทษหรอกวันเวลาที่เปลี่ยนไป

เมื่อเราต่างรู้อะไร ในชีวิต 

คงไม่มีสิ่งใด สารภาพ 

ลืมสิ้นแม้ตราบาป ของคนผิด 

ลบล้างความอ่อนไหวยามใกล้ชิด

ฝากสายลมเปลี่ยนทิศ ความห่วงหา 

จำไว้เพียงหนึ่งผู้ เคยรู้จัก 

ไม่มีแล้วความรักให้เป็นค่า 

เรื่องราวมันจบแล้วทุกแววตา 

เหลือเพียงวันเวลา ที่ลืมเลือน

โดยคำ ลานเทวา